Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Το Πολιτικό τραγούδι στο Κόκκινο

Απο την εκδήλωση του 105.5 στο Κόκκινο χτές 22/09...στον Ιανό

"Υπάρχει πολιτικό τραγούδι σήμερα; Κι αν ναι, ποιοί είναι οι εκφραστές του;"

Η Δανάη Παναγιωτοπούλου ήταν μια απο τους καλεσμένους που μίλησαν για το πολιτικό τραγούδι.

Προσωπική μου άποψη είναι πως αυτά τα λόγια χτές χάραζαν σαν γυαλί,αλλά με τόσο συναίσθημα κι αλήθεια...μια αλήθεια που δεν κρύβεται, αλλά αποφεύγουμε ν' αντικρύσουμε...κι ενα συναίσθημα που το ευνουχίζουμε καθημερινά μέσα μας προκειμένου "ν' αντέχουμε"!

Ξέρω...οχι όλοι αλλά...

Θα επανέλθω με φωτό και κάποια λόγια ακόμα...μπείτε και εδω για να δείτε και την άποψη ενός ακροατή για το θέμα..

Υποτίθεται πως δουλευω τωρα...θα επανέλθω όταν μείνω λίγο ήσυχη και χαλαρή να στολίσω λίγο την βιαστική αυτή ανάρτηση και να σας πω και για τους άλλους καλλιτέχνες που συμμετείχαν...


Το πολιτικό τραγούδι σήμερα

Το τραγούδι έχει πολλές ιδιότητες που το καθιστούν επικίνδυνο. Είναι από τα πρώτα πράγματα που μπορεί ένα βρέφος να αντιληφθεί και από τα τελευταία που σβήνονται από τη δυνατότητα του ανθρώπου ακόμα κι αν έχει υποστεί βαρύ εγκεφαλικό. Ένα τραγούδι μπαίνει στη μνήμη μας και στο στόμα μας ακόμα κι αν δεν μας αρέσει ή δεν μας εκφράζει, γι’ αυτό και είναι τόσο διαδεδομένη η τεχνική της πλύσης εγκεφάλου όταν η αγορά θέλει να επιβάλει έναν άνθρωπο ή έναν τρόπο σκέψης, γι’ αυτό οι διαφημιστές χρησιμοποιούν κατά κόρον τραγούδια.

Το τραγούδι είναι ένα από τα στοιχεία που χτίζουν τον κοινό τόπο μεταξύ των ανθρώπων, αποτελεί σημείο αναφοράς, σμίγει παρέες και διευκολύνει την επικοινωνία - η εφηβεία του καθενός μας είναι ικανή απόδειξη για του λόγου το αληθές.
Όταν παραδεχόμαστε το Σαββόπουλο που λέει ότι στην Ελλάδα οι παρέες γράφουν ιστορία, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και την άλλη όψη αυτού του νομίσματος, ότι η Ελλάδα είναι μια ατέλειωτη παράγκα. Εννιά στις δέκα φορές πάνω από κάποια μικρή ή μεγάλη παράγκα κυμματίζει μια σημαία κομματική.

Όπως όλα τα πράγματα στη μεταπολίτευση, το τραγούδι – και δη το αναγνωρισμένο πολιτικό τραγούδι – ήταν μοιραίο να κομματικοποιηθεί. Στην κομματικοποίηση οφείλουμε ότι αυτό το κομμάτι της ιστορίας του τόπου διασώθηκε και δεν εξαφανίστηκε από τους νικητές εκείνης της σύγκρουσης, αλλά δυστυχώς διασώθηκε ως περιγραφή και όχι ως αίτημα ενεργό.
Σε αυτό συμμετείχαν όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας που δένει έναν δίσκο με τον αποδέκτη του, γιατί ήταν πολλοί αυτοί που μέτρησαν και μετρούν την πυραμίδα ενός κόμματος – τα «μέλη και τους φίλους», είναι κόσμιο να λέμε σήμερα – ως αγοραστική δύναμη, και ήταν πολλοί αυτοί που για να δώσουν βήμα ζητούσαν κομματική ταυτότητα.
Ο Νικόλας Άσιμος είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο λόγος του, παρότι συγκροτημένος, καίριος και με εξαιρετική αίσθηση του επείγοντος, ήταν εξορισμένος από όλα τα στοιχειωδώς έως και σφιχτά οργανωμένα σύνολα, τολμώ να πω ακόμα και μετά θάνατον – γιατί το να λειαίνεις τις αιχμές και να τοποθετείς ένα πρόσωπο στο χώρο του γραφικού και του αλλοπρόσαλλου είναι μια άλλη μορφή αποκλεισμού.

Σήμερα όμως όλα επιτρέπονται. Μέχρι το πολύ πρόσφατο σοκ ζούσαμε στην εποχή του ό,τι νά ‘ναι. Και λίγο έως πολύ τα είδαμε και όλα. Ξέρω ότι δεν είναι πολλοί αυτοί που μοιράζονται την αντίληψη ότι το έργο πρέπει να είναι συνεκτικό με το βίο του καλλιτέχνη, αλλά εγώ αδυνατώ να καταλάβω πώς γίνεται να φορέσει κανείς τη μάσκα του επαναστάτη με ή χωρίς αιτία και να καλεί τους ακροατές του να πολιτικοποιηθούν μέσα από μονοπώλια, για να μην πω καρτέλ.
Γιατί το πολιτικό τραγούδι αυτό καλείται να κάνει: να προκαλέσει την πολιτικοποίηση. Σε ένα γραπτό της Ulrike Meinhof βρήκα έναν ακριβή, νομίζω, ορισμό, για την πολιτικοποίηση. Πολιτικοποίηση σημαίνει να αποσαφηνιστούν οι σχέσεις εξουσίας, οι σχέσεις ιδιοκτησίας, οι σχέσεις βίας, γράφει η Meinhof το ’67.

Ο επιχειρησιακός βραχίονας της σύγχρονης εξουσίας είναι το θέαμα – το θέαμα συσκοτίζει το νου και εξοικειώνει τους ανθρώπους με το αδιανόητο. Επίσης αναπόδραστα εκμαυλίζει, διαφθείρει και τελικά προσεταιρίζεται αυτούς που ζουν μέσα του ή δίπλα του. Λένε ότι η αισθητική του σήμερα είναι η ηθική του αύριο, και η σημερινή ηθική – η απόλυτη θεοποίηση της επικερδούς ανοησίας – δικαιολογείται απόλυτα από τις δεκαετίες που μας έφεραν μέχρι εδώ. Η σοσιαλιστική πολιτική για τον πολιτισμό από το ’85 και μετά προετοίμασε το έδαφος για τη σημερινή αμηχανία απέναντι στη χούντα που εδώ και κάποιους μήνες ζούμε.

Το πολιτικό τραγούδι σήμερα δεν μπορεί να αγγίξει τον επιτηδευμένα πολύπλοκο μηχανισμό της εξουσίας αν δεν χτυπήσει το θέαμα, αν δεν συγκρουστεί ευθέως και δεδηλωμένα με τη λογική του θεάματος, που δεν εισβάλει μόνο στον τρόπο παρουσίασης ενός έργου ή ενός καλλιτέχνη, προσβάλλει σαν ιός και το ίδιο το έργο από την ώρα της αποτύπωσης, αν όχι και της σύλληψής του. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολιτικοί και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι μιλούν απελπιστικά συχνά με όρους συναισθήματος, αποποιούμενοι ουσιαστικά την τεράστια ευθύνη των πράξεων και των επιλογών τους. Έχουμε εξοικειωθεί με αυτή τη θολή γλώσσα που εκθειάζει τον αυτισμό μέσα από χιλιάδες τραγούδια.

Ο Τάσος Λιγνάδης είχε πει κάπου ότι η πολιτιστική καταπίεση προετοιμάζει την πολιτική, κάτι που σήμερα εύκολα το αναγνωρίζουμε. Η χρονική σύμπτωση του συνθήματος «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» με το σλόγκαν του σκυλάδικου «Γκρέμισ’ τα γκρέμισ’ τα όλα πια» προοικονομεί δεκάδες χιλιάδες κόσμο έξω απ’ τη Βουλή να φωνάζει «Κλέφτες, κλέφτες».

Οι πολυεθνικές ήταν μέχρι πρόσφατα παντοδύναμες στο χώρο της δισκογραφίας, και σταδιακά κατέλαβαν και το ραδιοφωνικό τοπίο. Έτσι σήμερα, αν θέλουμε να μιλήσουμε για τα απολυταρχικό καθεστώς που μας κυβερνά, καταφεύγουμε σε τραγούδια ηλικίας είκοσι έως και πενήντα χρόνων. Αυτό αποδεικνύει τόσο την παντοδυναμία του θεάματος όσο και την υποταγή των φορέων του πολιτισμού στο χρήμα και στην εκάστοτε καρέκλα.

Η επικινδυνότητα του τραγουδιού οφείλεται και σε μια άλλη ιδιότητά του. Το τραγούδι συγκροτεί τη μνήμη, τη συντηρεί και καθιστά εύκολη την πρόσβαση σε αυτήν. Μιλάω τόσο για την προσωπική όσο και για τη συλλογική μνήμη. Η σύγχρονη εξουσία μας θέλει χρυσόψαρα, θέλει διαδρομές βίου χωρίς συγκρότηση και άρα ανθρώπους ευκυβέρνητους, θέλει κοινωνίες χωρίς εσωτερική συνοχή και άρα εύκολους αντιπάλους για τους φανερούς και αφανείς μηχανισμούς καταστολής.

Το τραγούδι που σήμερα διατηρεί την επικινδυνότητά του, που είναι φορέας ανατρεπτικών ιδεών και ανατρεπτικών πράξεων, δε μιλάει πια τη γλώσσα του ΕΚΚΕ, ούτε την αργκό του μπάχαλου. Είναι αυτό που μποϊκοτάρει την εικόνα και τη λογική της, είναι αυτό που διαλύει ψηφίδα-ψηφίδα τους κατεστημένους μύθους και τις κατεστημένες ταυτότητες και ανοίγει το φάσμα επιλογής βίου, διεκδικώντας όχι την ανοχή και το δικαίωμα στο εναλλακτικό, αλλά έναν χώρο και ένα δίκαιο για τον άνθρωπο που δεν ζει κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση του λογότυπου – που δεν προσπαθεί με νύχια και με δόντια να είναι πάντα νέος, εντυπωσιακός, μονοδιάστατος, ευέλικτος – στην οσφυϊκή χώρα, κατά κύριο λόγο – και πολλά υποσχόμενος.

Θα πρέπει όμως να χτίσουμε από την αρχή με τα χέρια μας και τις δομές που θα μπορούν να το διαμεσολαβήσουν, γιατί οι υπάρχουσες είναι στην πλειονότητά τους αλωμένες.
Ο Walter Benjamin λέει ότι έργο της τέχνης είναι να δημιουργήσει μια ζήτηση που η εποχή δεν είναι ακόμα σε θέση να εκπληρώσει
.
Αν λοιπόν η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, η τέχνη οφείλει να διευρύνει το πεδίο του εφικτού. Σήμερα η ευκαιρία είναι μοναδική για τέτοιου είδους εγχειρήματα, γιατί βρισκόμαστε σε ένα ιδιότυπο κενό εξουσίας. Όταν ένας εκπρόσωπος ενός συνδικάτου τολμάει να πει στον κάθε Καψή ότι μιλάει σαν κυβερνητικός εκπρόσωπος, αυτό σημαίνει ότι τα υπάρχοντα εργαλεία χειραγώγησης, ειδικά μετά από τον αθηναϊκό Δεκέμβρη του 2008, έχουν γίνει ευανάγνωστα και εν πολλοίς αναποτελεσματικά.



Δανάη Παναγιωτοπούλου-τραγουδοποιός

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Το φως του Σεπτέμβρη ....



Τέλος εποχής...το φως του Σεπτεμβρίου το δηλώνει ξεκάθαρα . Ενα φως που φιλτράρεται κάπως περίεργα στην ατμόσφαιρα και φτάνει έξω απ' το παράθυρο λίγο πιο κίτρινο απο το φως του καλοκαιριού,σαν μια φωτογραφία που κιτρινίζει στο χρόνο.

Απο παιδί υπέφερα σ' αυτό το φως του Σεπτέμβρη...ενα φως που σήμαινε το τέλος των διακοπών, την έναρξη του σχολείου και την επιστροφή μου στη μελαγχολία.

Κίτρινο φως πάνω στο εκτυφλωτικό λευκό του ασβέστη μέσα στα δρομάκια του χωριού, κίτρινο φως κι ενα σωρό βιβλία της κανούργιας τάξης ανοιγμένα στα σκαλοπάτια, πριν φτάσω στο σπίτι να τα ξεφυλλίζω, κίτρινο φως και τα λίγα καινούργια σχολικά είδη να δοκιμάζονται σε "πρόβα τζενεράλε" στα σκαλοπάτια της αυλής πριν ριχτούν με τα μούτρα στις... "παραστάσεις" της νέας χρονιάς, με πρωταγωνιστή τον... παλιό δάσκαλο που δεν αντέχει τον εαυτό του και την πληρώνουν οι μαθητές του ποικιλοτρόπως.

Έχουν περάσει δεκαετίες απο τότε και το φως του Σεπτέμβρη δεν άλλαξε ποτέ...ωστόσο τα συναισθήματα που φωτίζει αυτό το ιδιότροπο φως μετακινήθηκαν μέσα στα χρόνια όπως οι αμμοθίνες στις παραλίες όταν παραδίνονται στο έλεος του ανέμου...παραμένουν στη θέση τους αλλάζοντας σχήμα, οχι την ουσία της φύσης τους. Παραμένουν χωρίς να περιμένουν...



Κάπως έτσι με βρίσκει τούτος ο Σεπτέμβρης στην Αθήνα...με το φως του ν' αντανακλάται στους γκρίζους τοίχους των πολυκατοικιών και των λεωφόρων τ' απομεσήμερο δηλώνοντας ξανά και ξανά πως ακόμα μια περίοδο έκανε το κύκλο της κι έφτασε στο τέλος της.

Κάθε τέλος εποχής και η αρχή μιας νέας...το βλέπεις στα όνειρά σου, το διαισθάνεσαι, το περιμένεις, ανυπομονείς και φοβάσαι λίγο για ο,τι καινούργιο έρχεται...κυρίως φοβάσαι μην τυχόν και δεν έρθει, μήπως σε προσπεράσει χωρίς να σε αγγίξει, μήπως η έναρξη του καινούργιου σημαίνει πως φεύγεις πάλι γι' αλλού, όπως έκανες κάποιους Σεπτέμβρηδες χρόνια πριν...



Ποιός ξέρει...

19 Σεπτεμβρίου 2010 ημέρα Κυριακή, εν Αθήναις παραμονές αρχής...

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Επί ασπαλάθων...




"Επί ασπαλάθων ..."

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη ...

Γαλήνη.

- Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ' αυλάκια·
τ' όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"Τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι".

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.

31 του Μάρτη 1971

Γιώργος Σεφέρης