Τρία γράμματα....

Εδώ και αρκετή ώρα έχω μείνει να χαζεύω το λευκό πλαίσιο που ορίζει τον χώρο της νέας ανάρτησης που θα γράψω.

Μαρτύριο οι σκέψεις. Κι εγώ ταγμένη, να σκέφτομαι κι ας υποφέρω. Ωραία απασχόληση.
Παλιότερα έγραφα στίχους και τους τραγούδαγα. Αν και ζούσα μια απλή χαρούμενη ζωή, οι στίχοι μου και οι μουσικές τους ήταν λυπητερές και είχαν διαρκώς μέσα τους μια πάλη , έναν προβληματισμό. Λες κι ήθελα να προσεγγίσω αυτό που δε ζούσα, μια άλλη πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή που ξέφυγα με τη θέλησή μου απ' την απλή και χαρούμενη ζωή μου σταμάτησα να γράφω στίχους και να τους τραγουδάω. Δεν έπαψα ποτέ να τραγουδάω βέβαια, αλλά δεν τραγουδούσα τα δικά μου τραγούδια...τραγουδούσα των άλλων.

Τώρα πια η ζωή μου δεν είναι ούτε απλή, ούτε χαρούμενη και γω γράφω...

Και δεν γράφω πια τραγούδια, γιατί τραγουδάω τη ζωή μου ζώντας και γράφοντας, τραγουδάω τη ζωή μου, που στο βάθος μοιάζει πολύ με τη δική σου....

Παρ' ολίγον να γίνουμε..."AFTER" , Τσάκι Τσαν!

Ξενέρωσε Δευτέρα και σήμερα...υπέροχα!

Όχι, δεν γκρινιάζω μωρέ, απλώς οι Δευτέρες είναι μυστήριες...μέχρι το μεσημέρι,τουλάχιστον, μετά σαν να τις συνηθίζω κάπως και δεν μ' ενοχλούν τόσο.
Σήμερα είχα, επιπλέον, στο νού μου απο το πρωί να πάω στην τράπεζα.
Ποτέ δεν ήμουν φίλη με τις τράπεζες, τώρα τελευταία όμως η αλλεργία αυξάνεται και εξαπλώνεται.
Φυσικό και επόμενο θα μου πεις...είναι ο Νο1 εχθρός!
Καλά, εγω το καθυστερημένο ενοίκιο ήθελα να καταθέσω, οπότε κατα το μεσημέρι, καμιά ώρα πριν κλείσουν δηλαδή, είπα να πάω κατά εκεί.

Η οδός που μένω στους εξωτικούς Αμπελόκηπους έχει θέμα..δρόμος διπλής κατεύθυνσης, διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, πολλά κάθετα στενά και οι οδηγοί, ειδικά τον τελευταίο καιρό, στην κοσμάρα τους. Άλλος βιάζεται, άλλος βαριέται, άλλος χαζεύει, άλλος είναι μπουρινιασμένος...τα γνωστά , αλλά πιο ενισχυμένα.

Βγαίνω λοιπόν να πάω στο ευαγές ίδρυμα, να ξεμπερδέψω επιτέλους, αλλά υπολόγιζα ελαφρώς λάθος, όσον αφορά το ρήμα "ξεμπερδεύω" ή καλύτερα κάποιος ήθελε να με ..."ξεμπερδέψει" και να μ' απαλλάξει απο κόπους και βάσανα κι εγώ δεν είχα ιδέα!

Προχωράω στο πεζοδρόμιο, ολα καλά κι ωραία, βγαίνω σ' ενα κάθετο στενό, βλέπω αρκετά μακριά ενα αυτοκίνητο, "μια χαρά προλαβαίνω" σκέφτομαι και κάνω να διασχίσω το στενό ανοίγοντας το βήμα και κοιτώντας προς το ερχόμενο αυτοκίνητο.

Προφανώς το ίδιο πράγμα σκέφτηκε και ο οδηγός του γυαλιστερού μαύρου αυτοκινήτου. και άνοιξε το γκάζι βρίσκοντας με, σχεδόν,στη μέση του δρόμου να κοιτάω το...κούριερ του Χάρου με τα μάτια μου!

Δεν ξέρω αν η ζωή περνά μπροστά απο τα μάτια του υποψήφιου θύματος, πάντως εγω δεν πρόλαβα να δω και πολλά, εκτός απο το αυτοκίνητο που ήρθε και φρενάρισε μανιασμένα μπροστά μου, έτοιμο κιόλας για την..."παραλαβή μου", αν με άφηνε σέκο!

Μια μαύρη και γυαλιστερή νεκροφόρα μπροστά μου κι εγώ μαρμαρωμένη!


Εχω παγώσει στη μέση του δρόμου και δεν μπορώ να κάνω ούτε μπροστά, ούτε πίσω...το πιο περίεργο απ' ολα είναι πως εκείνη την ώρα σκέφτομαι τον τίτλο του τραγουδιού του Μ. Ρασούλη "Τι γυρεύεις μες την Κίνα Τσάκι Τσαν" μη με ρωτάτε γιατί, δεν έχω ιδέα!

Συνέρχομαι, δεν ξέρω πότε, πόσο μετά απο τα έντονα κορναρίσματα που, ω του θαύματος, προέρχονται απο την θανατερή λιμουζίνα εμπρός μου και τότε είναι που αρχίζουν τα μάτια μου να γυρνάνε σαν του κουλοχέρη τα φρουτάκια!
Ο οδηγός που παραλίγο να με κάνει μακαρίτισσα-είχα βάλει σοβαρή υποψηφιότητα για πτώμα βλέπεις και δεν το ξερα- μου φωνάζει μέσα απ' τ' αυτοκίνητο και κουνάει τα χέρια του να φύγω απο τη μέση του δρόμου!!!

Ξεσκαλώνω απο το πάγωμα και τον...Τσάκι Τσαν και βρίσκομαι δίπλα στο τζάμι του οδηγού...το χτυπάω, δεν ξερω αν χρύπησα δυνατά, αλλά άνοιξε απότομα.

Πάρα πολύ ψύχραιμα ακούω τη φωνή μου να ρωτάει τον οδηγό :

-Ελεύθερος;
-Γιατί;
-Γιατί αναρωτιέμαι αν βγήκες για άγρα πελατών! Γι' αυτό! Τι έγινε, έπεσε ανταγωνισμός στα πεθαμενατζίδικα και κυνηγάμε τους..."πελάτες" στο δρόμο μεσημεριάτικα;
Ταυτοχρόνως ρίχνω μια ματιά στο ειδικά διαμορφωμένο-άραγε πόσα λίτρα να ναι;-πορτ μπαγκάζ και βλέπω πως υπάρχει "πελάτης ".
Υπέροχα...τον σκότωσε μόνος του ή να πήγε απο φυσικά αίτια άραγε;
-Όπως βλέπεις , μου λεει ο τύπος, έχω κηδεία και βιάζομαι!
-Γιατί βιάζεσαι; Έχεις κλείσει συγκεκριμένο ραντεβού στον άνθρωπο πίσω με τον Αγ.Πέτρο και φοβάσαι μην τον στήσει ή μήπως έχεις σκοτώσει κανέναν παρακάτω και βιάζεσαι μην τον προλάβει άλλος;



Δεν μου απάντησε....αλλά αφού ξελαμπικάρισα για τα καλά...είδα πίσω κανα δυο αυτοκίνητα να περιμένουν βουβά με μαυροντυμένους μέσα, συμπέρανα πως, πολύ πιθανόν να είναι οι συγγενείς του εκλιπόντα και δεν άντεχα να κάνω ή να πω τίποτα παραπάνω.

-Να φύγω; με ρωτάει ο οδηγός
-Εχε χάρη, του απαντάω, που έχεις άνθρωπο μέσα, αλλιώς θα σου λεγα! Και κοίτα να το βιδώνεις το.." πίσω κάθισμα" γιατί έτσι όπως οδηγείς, στο τέλος θα σε βρεί ο... θάνατος πισώπλατα! Πολύ θέλει νομ'ιζεις να αποκτήσεις συνοδηγό αντί.. πελάτη;

Χάλια....

Άναψα ένα τσιγάρο κι έκατσα σε κάτι σκαλιά να μου περάσει το τρέμουλο και οι διάφορες σκέψεις...ήμουν κοντά στην τράπεζα πλέον και συνέχισα με προορισμό το ίδρυμα...

Στην ουρά καθώς ήμουν-μιας και εξυπηρετούσε ενα ταμείο μόνο και ολίγον στον κόσμο μου-ακούω μια φωνή πίσω μου να μου λέει;

-Είναι η σειρά σας, θα προχωρήσετε;

Γυρίζω και βλέπω εναν παπά που περίμενε πίσω μου να μου χαμογελάει!

-Βαλτός είστε πάτερ; του απαντάω και κατευθύνομαι προς το ταμείο. κοιτά να δεις...και παπά πρόχειρο είχαμε, σκέφτηκα και μ' έπιασε ένα απίστευτο νευρικό γέλιο όταν η υπάλληλος με ρώτησε "αιτιολογία κατάθεσης";;

"Κατάθεση ενοικίου μόνιμης κατοικίας" της απάντησα, αλλά δε φάνηκε να το κατάλαβε, ευτυχώς!


Ρε διάολε...μεσημεριάτικα ..."ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα" :-)))

Τικ τακ τικ τακ τικ τακ τικ τακτικ τακ τικ τακ....

Στον επόμενο πόνο.......η ώρα θα είναι.... πολύ άργά......

Μια μέρα ηλιόλουστη...σαν Κυριακή ....

Αύριο;
Αυριο τι;
Ε, θα κατέβεις;
Μα...είναι ερώτηση τώρα αυτή; Εννοείται πως ναι!
Και δε φοβάσαι;
Το να μείνω σπίτι με φοβίζει περισσότερο..
Κι αν συμβεί κάτι; Αν πάθεις τίποτα;
Αν μείνω σπίτι και δεν κατέβω, θα συμβούν περισσότερα και φοβερότερα...
Και δηλαδή θα είστε πολλοί εκεί;
Χιλιάδες...μπορεί και παραπάνω...
Πες μου πως αν συμβεί κάτι άσχημο θα φύγεις!
Σκοπός είναι ο,τι και να γίνει να μη φύγει κανείς! Εκεί πρέπει να μείνουμε όλοι...για όσο χρειαστεί..αν φύγουμε, τι νόημα θα χει;
Ναι , εντάξει, αλλά αν...
Κοίτα...δεν μου αρέσει να σκέφτομαι έτσι, το ξέρεις. Αν...αν...δέκα χιλιάδες "αν"...δεν πάμε πουθενά έτσι...
Ναι αλλά εσύ δεν σκέφτεσαι ούτε ένα τέτοιο "αν";
Σκέφτομαι...
Και;
Σκέφτομαι τι όμορφα που θα είναι μετά...σκέφτομαι πάντα τον κόσμο να χαμογελά και τη μέρα λαμπερή και ηλιόλουστη, σκέφτομαι μικρά παιδιά με μπάλες πολύχρωμες και μπαλόνια στα χέρια να τρέχουν πάνω στο πράσινο γρασίδι γελώντας και παίζοντας! Ακούω ξέγνοιαστες φωνές ανθρώπων, γέλια παιδικά και καλέσματα φίλων...
Και συ που είσαι;
Εκεί είμαι και γω...τα παρακολουθώ όλα και χαμογελάω στη χαρά τους, χαίρομαι όπως την Άνοιξη, μια μέρα ηλιόλουστη σαν... Κυριακή...και δε φοβάμαι τίποτα πια!

Θα κατέβεις δηλαδή ε;

Ναι...και με την πρώτη ευκαιρία, θα έρθω να σου πω τι έγινε, θα σ' αγκαλιάσω και θα σου πω, πως..."Νικήσαμε"!
:-)

(Χαρισμένο με την αγάπη μου στις ανιψιές μου Στέλλα και Βάσω)

Εννιά χρόνια μετά...

Τρεις Φεβρουαρίου...

Περίμενε το τηλέφωνο δυο μέρες τώρα να χτυπήσει...θα πήγαινε να τον δει. Χαμογελούσε στη σκέψη, γιατί την τελευταία φορά τον είχε ακούσει ευδιάθετο...κι αφού αυτός ήταν ευδιάθετος χαιρόταν κι εκείνη.
Ένας ο πόνος, δυο οι άνθρωποι, μια η αλήθεια, κάποιος γνώριζε, δυο αγνοούσαν και χαιρόντουσαν με ο,τιδήποτε, σαν να μην υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Και το τηλέφωνο δεν χτυπούσε... Ξημέρωνε Δευτέρα....

Μην αντέχοντας άλλο την αναμονή, τον πήρε τηλέφωνο πρώτη. Χτυπούσε και κανείς δεν απαντούσε.

Υπό άλλες συνθήκες δεν θ' ανησυχούσε. Τώρα όμως την έζωσαν τα μαύρα φίδια...αποφάσισε να ξαναπάρει, στο κινητό αυτή τη φορά.
Δεν το σήκωσε ο ίδιος, αλλά τον άκουσε...δεν πίστευε ο,τι άκουσε απο απόσταση στο τηλέφωνο, αλλά το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βρεί πτήση.

Έψαξε και βρήκε.

Ξεκίνησε να φτιάχνει τη βαλίτσα της και συνειδητοποίησε πως διάλεγε μόνο μαύρα ρούχα .
Αυτή η ξαφνική συνειδητοποίηση την έκανε να πετάξει τα ρούχα απέναντι, όπως τα κρατούσε στα χέρια της και να μείνει κάποια ώρα-άγνωστο το χρονικό διάστημα-μέσα στην ημιφωτισμένη κρεβατοκάμαρα, ακίνητη μπροστά στη βαλίτσα που έχασκε εμπρός της βαρυπενθούσα.

Είναι ποτέ δυνατόν; Αποκλείεται, όχι, όχι, όλα θα πάνε καλά!

Προσπάθησε ν' "ακούσει" τους χτύπους της καρδιάς της όταν έκανε την παραπάνω σκέψη, αλλά εκείνη δεν της έδωσε απάντηση ή μάλλον της έδωσε, αλλά δεν ήθελε να την πιστέψει! Αυτό το κόλπο με τους χτύπους της καρδιάς το έκανε απο μικρό παιδί και ήξερε πως δεν λαθεύουν οι απαντήσεις που δίνει.

Οχι!

Δεν θυμάται πότε τέλειωσε με την βαλίτσα και το ραντεβού με το ταξί, θυμάται μόνο την ημιφωτισμένη κάμαρα και την δυσοίωνη ατμόσφαιρα. Πηχτός αέρας και παγωμένη ησυχία.
Ξάπλωσε να κοιμηθεί ...η πτήση ήταν σχετικά νωρίς, την επόμενη μέρα.

Δεν τα κατάφερε.



Στριφογυρνούσε, δεν μπορούσε πουθενά να βρεί μια στάλα ηρεμίας και το λίγο που κοιμόταν έβλεπε μια πηχτή μαυρίλα κι αυτή μαύρη και η ίδια, να κολυμπάει μες το μαύρο, κάποιος να της μιλάει, να μην το βλέπει, να μην μπορεί ν' ακούσει καθαρά τι της λέει και πάλι από την αρχή.

Όχι... Αποκλείεται! Όχι!

Ξημέρωνε Τρίτη 4 Φεβρουαρίου...

Όταν έφτασε στο αεροδρόμιο έκανε τα διαδικαστικά και μπήκε στην αίθουσα αναμονής, πήρε τηλέφωνο την αδερφή του να μάθει νέα. Την πήρε στη δουλειά της, αλλά κανείς δεν το σήκωσε.
Μπορεί να είναι μέσα με τα παιδιά και να μην τ' ακούει, σκέφτηκε και σχημάτισε άλλον αριθμό, κινητού τηλεφώνου... αυτή τη φορά...το σήκωσε.....

Είναι καλά;
Έφυγε το ξημέρωμα γύρω στη μια...έφυγε.....! Ήταν μόλις τριάντα τριών χρονών ...



Σηκώνει το βλέμμα και οι συγγενείς μπαίνουν στην αίθουσα...δεν ξέρει τι να πει, δεν σκέφτεται ακριβώς, νομίζει πως είναι όνειρο κακό και όπου να ναι θα ξυπνήσει, σαν ταινία η ζωή της ξετυλίγεται, γοργό κουβάρι, μπροστά στα μάτια της , αγκαλιάζει και αγκαλιάζεται απο οικεία πρόσωπα, μα δεν είναι αυτή η ίδια εκεί, είναι σαν να την παρακολουθεί ο εαυτός της απο ψηλά και αυτή είναι κάποια άλλη....

Κατά την πτήση παρατηρούσε τα όμορφα σύννεφα και έπιασε να του διηγείται, τα χρώματα, τα σχήματα, όλα όσα έβλεπε, του μιλούσε διαρκώς, μα δεν τον έβλεπε....



Όταν αντίκρυσε το χαμογελαστό του πρόσωπο, θυμήθηκε τα λόγια της τελευταίας τους συνάντησης...

"Αύριο, μεθαύριο μπορεί να φύγω"της είχε πει, και είμαι τριάντα τριών...ξέρεις όμως κάτι;
Δε στεναχωριέμαι, γιατί ζήσαμε τόσα πολλά και τόσο όμορφα πράγματα όλον αυτό τον καιρό!
Δε με νοιάζει λοιπόν, που θα φύγω, αν θα φύγω, γιατί έζησα μια γεμάτη ζωή μέχρι τώρα και είμαι ευτυχισμένος!

Κι αυτό που της είπε, εκείνη, δεν το ξέχασε ποτέ!

Σαν τα χιόνια....!

Πέρασε ενας χρόνος σχεδόν χωρίς καμιά παρουσια εδω.. πραγματικά δεν θέλω κάν να σκέφτομαι τι μπορεί να φέρει μια ώρα όταν συλλογιστώ τι έφερε ο χρόνος που πέρασε...πιο πολλά πήρε, παρά που έφερε τελικά.

Δεν είμαι συνηθισμένη να κάνω απολογισμούς. Οπότε αυτή η πρώτη ανάρτηση του '12 δεν μπορεί να είναι τέτοιου ύφους.

Να πιάσω λες το νήμα απο εκεί που το άφησα; Χμμμ...ούτε αυτό γίνεται...το νήμα κόπηκε, το κουβάρι είναι μεγάλο ακόμα βέβαια, δεν θα με δυσκολέψει στην περιήγηση...ο,τι έφυγε και πέταξε μακριά αυτό το διάστημα ανήκει στη μνήμη και στη νοσταλγία, στην αφή-που θυμάται- και στην όσφρηση.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί απ' όλες μου τις αισθήσεις αυτή είναι η πιο ευαίσθητη...τόσο ευαίσθητη, που πρώτα οσφραίνομαι το ο,τιδήποτε μετά το βλέπω...ταυτόχρονα δε το νιώθω και κατά συνέπεια η μυρωδιά μπορεί να μου ξυπνήσει μνήμες, γεύσεις, εικόνες και πάει λέγοντας.



Θυμήθηκα κι ένα περιστατικό τώρα ...τους πρώτους μήνες που είχα κατέβει Αθήνα απο Θεσσαλονίκη, άσχετη απο την πόλη και τους δρόμους της-ακόμα είμαι, αλλά σε μικρότερο βαθμό-είμαι μέσα στο αυτοκίνητο του φίλου μου στη θέση του συνοδηγού...πολύ κουρασμένη καθώς ήμουν με πήρε ο ύπνος. Κάποια στιγμή μισοκοιμισμένη τον ρωτάω:
"Στην Αχαρνών είμαστε";
"Ναι" μου απαντάει "πως το κατάλαβες ρε κουτάβι, αφού κοιμάσαι ώρα τώρα! Χαμπάρι δεν παίρνεις"!
"Το μύρισα"....του απαντώ...είχα ξαναπεράσει άλλη μια φορά απο κει και είχε καταχωρηθεί φαίνεται.

Τελικά αυτή η ανάρτηση μοιάζει λίγο να πάσχει απο κάποιου είδους αγκύλωση...με μια μικρή φυσικοθεραπεία θα συνέλθει-αυτή οχι αλλά οι υπόλοιπες.

Είναι και τα τηλέφωνα που διακόπτουν το ειρμό...ίσως πάλι να φταίνε και τα..."αγριογούρουνα που έφαγαν κάτι αηδίες"....επανήλθα πάντως, τακτική πολύ δεν θα μαι αλλά ούτε και εξαφανισμένη.

Στην αρχή σκεφτόμουν να τη χαρίσω αυτή την ανάρτηση σε κάποιον...επειδή αυτός ο κάποιος όμως μου χει χαρίσει πολύ ομορφότερα συναισθήματα με τα γραπτά του, ντρέπομαι να του δώσω κάτι που θεωρώ λειψό.

Μια από τις επόμενες θα ναι δική του...

Καλώς σας βρήκα αδέρφια-σαν τα χιόνια εεε; ;-)

Φιλιά διαγωνίως

θα μείνω...

Ξύπνησα και δεν υπήρχαν πια ούτε πύργοι, ούτε κάστρα...μόνο χαλάσματα και Άνοιξη...
Δεν ήθελα να πάω πουθενά.
Ήθελα να στέκομαι και να κοιτάζω τις σαύρες που λιάζονταν στον ήλιο
πάνω στις φαγωμένες πέτρες
τις φαγωμένες απ' το νερό και τον άνεμο

Δεν ήθελα να προχωρήσω παραπέρα
Μόνο να στέκομαι και να κοιτάζω, ακούγοντας την Άνοιξη
να ψιθυρίζει στον αέρα με χίλια στόματα πουλιών
το τραγούδι του έρωτα και της φυγής


Με δυο λόγια, "καλημέρα", αδέρφια...δεν μπορείς να σταματήσεις ο,τι φεύγει, ούτε να κλείσεις την πόρτα της καρδιάς σου σ' ο,τι έρχεται.

Θα μείνω ...

θα τριγυρίζω στα χαλάσματα τραγουδώντας την Άνοιξη
Σ' ένα χαλί στρωμένο παπαρούνες θα στέκομαι και θα τραγουδάω το μπλέ τ' ουρανού!

Φιλιά διαγωνίως

Η ...γλυκόπικρη συμφωνία της ζωής μας...

Αντί να νιώθω τύψεις, το πήρα απόφαση!

Με το ζόρι, όταν δεν έχεις χρόνο ή διάθεση, τί νόημα έχει να καταπιέζεις τον εαυτό σου να κάνει κάτι;; Ειδικά όταν αυτό το τελευταίο το έχεις κάνει ..."επιστήμη"-λόγω χρόνου κυρίως- τα τελευταία χρόνια σε πολλούς τομείς.

Κάτι το facebook που έχει καταλήξει σαν...φυσική συνέχεια της πρωινής εκπομπής, κάτι ο διάβολος που κάθεται στ' αυγά του και κλωσάει διαρκώς, "εξαφανίστηκα" πάλι!
Μικρό το κακό...δεν έχασε κι η Βενετιά βελόνι...σήμερα όμως μου λείψε τούτο δω το μέρος κι είπα να περάσω να πω μια "καλημέρα"! :-)

Δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά εδώ ρέει καλύτερα το συναίσθημα και η περιγραφή...
Προτιμώ να μην σας πω τίποτα για τις εξελίξεις στη χώρα, στον κόσμο ή για οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη κακή-συνήθως- ή καλή...πόσοι νεκροί εκεί κι εδω, πόση πείνα, πόση θλίψη, πόσα νέα φάρμακα , πόσος πόνος, πόση αντίδραση, πόσοι απλοί άνθρωποι κάθε μέρα αντιστέκονται, πόσοι χάνουν, πόσοι κερδίζουν, τι ανακάλυψαν στον Άρη και στον πάτο της θάλασσας...


Όλα σημαντικά, γνωστά ή άγνωστα, πολλές φορές και άνοστα. Τα ζούμε, τα νιώθουμε, μας ορίζουν τα βήματα ακόμα κι όταν προσπαθούμε ν' αλλάξουμε τον δρόμο μας είναι εκεί, στην επόμενη γωνία, έτοιμα ν' απλώσουν το μακρύ τους πόδι και να μας βάλουν τρικλοποδιά, να μας κοροϊδέψουν, να παίξουν με τον πόνο μας ή τη χαρά μας και να μεταφερθούν στο αμέσως επόμενο στενό, γωνία, δρόμο, πλατεία για να περιμένουν ξανά το πέρασμά μας...


Όχι, δεν τα ξεχνώ όλα αυτά...μακάρι να μπορούσα, αλλά δεν γίνεται μ' ακολουθούν παντού σαν Ερινύες!
Ήταν μαζί μου χτές το βράδυ στη συναυλία, κάθονται στο τραπέζι μου όταν πίνω καφέ και διαβάζω την εφημερίδα μου, κοιμούνται τις νύχτες στο κρεβάτι μου, ξεδιψούν απ' τ όνειρά μου αφυδατώνοντας με, γελούν όταν πονάω και ξεκαρδίζονται, κυριολεκτικά, μ' ενα απόκοσμο χαχανητό, αν δουν δάκρυ να κυλάει απ' τα μάτια μου!


Κι εγω λοιπόν σήμερα, ανοίγω τα παράθυρα...βγαίνω στο μπαλκόνι κι αφήνομαι σ' ενα χάδι ζεστό...νιώθω λες και μια μια οι ακτίνες του ήλιου περπατούν στο σώμα μου αργά και προσεκτικά στην αρχή εξερευνώντας το πεδίο...συνεχίζουν την περιοδεία στο σώμα μου με περισσότερη σιγουριά στην πορεία τους και φτάνουν βαθιά στο μυαλό και στην καρδιά μου!

Ιερό κάψιμο...λυτρωτικό!

Υψώνω το πρόσωπο στον ήλιο και χαμογελάω ...ανοίγοντας διάπλατα τα χέρια μου και ανασαίνοντας βαθιά...στο διπλανό μπαλκόνι ένα καναρίνι τιτιβίζει χαρούμενα το τραγούδι του και γω του κάνω σιγόντο.

Γελάω, δεν σκέφτομαι τίποτα και ξέρω πως είναι δυο πλάσματα στο μπαλκόνι, το καθένα στο κλουβί του.... ταυτόχρονα όμως, έξω απ' αυτό...


Ας είναι μόνο για σήμερα...τι κι αν σκοτώνουν την ομορφιά κάθε μέρα...δεν θα γίνω συνένοχος στο έγκλημα δίνοντας της την χαριστική βολή! Ακόμα κι όταν κλάψω...ακόμα κι όταν φοβηθώ...

Στο μπαλκόνι...

"Και να, που φτάσαμε εδώ
χωρίς αποσκευές,
μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι"...

Αλήθεια, αναρωτήθηκε, πόσες φορές φτάσαμε εδώ;

Πόσες φορές χρειάστηκε αυτός ο κόσμος να κάνει τα ίδια λάθη, να ρημάξει κάθε ομορφιά μέσα και γύρω του, να πατήσει πάνω σε πτώματα συνανθρώπων του και με το άδικα χυμένο αίμα τους, να χτίσει ένα βασίλειο ψωραλέας και προσποιητής ευτυχίας και ευημερίας;

Πόσοι συνάνθρωποι χρειάστηκε να χρησιμοποιηθούν ποικιλοτρόπως, για να συντηρηθεί αυτό το θλιβερό βασίλειο; Πόσοι και πως πρόσφεραν την καρδιά τους στα θεμέλια του και έμαθαν τελικά να λειτουργούν χωρίς αυτήν;

Τόσες καρδιές θυσία στα θεμέλια και το βασίλειο να παραμένει άκαρδο ...

Η Ιστορία τα έχει καταγράψει, σκέφτηκε. Η Ιστορία καταγράφει την αδιάκοπη επανάληψή της
"και να που φτάσαμε εδω" ξανά, "μα μ' ενα τόσο ωραίο φεγγάρι".


Πάντα το φεγγάρι τις νύχτες ήταν μια συντροφιά. Αν κάποιος δεν ήταν πολύ απασχολημένος με τα επίγεια, ώστε να σηκώσει το κεφάλι του και να το κοιτάξει μπορούσε ακόμα και να ονειρευτεί .
Να ονειρευτεί πως το φως του τρύπωνε απαλά μέσα απ' τις γρίλιες και χάιδευε τα κουρασμένα σώματα. Βλέπεις, το φεγγάρι...το φεγγάρι, που δεν μεγαλοπιάστηκε ποτέ με την αίγλη του, έλαμπε με την ίδια ένταση παντού.
Καθρεφτίζονταν με την ίδια λαμπρότητα σε μια γαλάζια λίμνη και με την ίδια ένταση αστραποβολούσε μέσα σ' ένα νερόλακκο κάποιου καταυλισμού, μόνο και μόνο για να συναντήσει τα μάτια ενός μικρού παιδιού και να φωτίσει το σκοτεινό του βλέμμα. Αυτό το φεγγάρι μπορούσε να σε κρατήσει ζωντανό και κυρίαρχο του εαυτού σου.

Μπορούσε να σε κάνει να ονειρευτείς όπου κι αν ήσουν, όποιος κι αν ήσουν.

"Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος…"...

Πως να κρατήσει το όνειρο όμως; Η μοίρα των ονείρων είναι να τελειώνουν μόλις κάποιος πάψει να ονειρεύεται. Όταν το φεγγάρι δεν αρκεί, όταν η φύση είναι αρκετή μόνο για εκμετάλλευση, όταν το σώμα σου και το μυαλό σου είναι-απλά- ένα τέλειο εργαλείο, πως να βρει τρόπο το όνειρο να μπει και να σε κατοικήσει!
Δεν αρκεί να σφαλίσεις τα μάτια για να ονειρευτείς. Είναι που πρέπει να τα έχεις ορθάνοιχτα όταν είσαι ξύπνιος και να ονειρεύεσαι.
Το δυστύχημα με τα όνειρα είναι πως εκδικούνται εκείνους που δεν τους δίνουν σημασία...και τότε μετατρέπονται σε εφιάλτες.
Στις ξέρες κάθε εφιάλτη μπορείς να διακρίνεις το ναυάγιο ενός ονείρου, ένα άθλιο κουφάρι παραδομένο στη σκουριά και στη σαπίλα κι αν ψάξεις σανίδα ν' αποδράσεις, δεν είναι σίγουρο πως θα βρεις κάτι αρκετά γερό για να σε φέρει πίσω σώο και αβλαβή .

Σαθρή η σανίδα σωτηρίας, σκέφτηκε, αβέβαιο το ταξίδι της επιστροφής μου ...ναυαγισμένο το όνειρο, αβέβαιο και το μέλλον μου...το παρελθόν μου όμως;



"Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται…"...

Ω ναι, αγάπησε τα μεγάλα ιδανικά της ανθρωπότητας, αλλά τ' αγάπησε σαν να μην ήταν ο ίδιος η ανθρωπότητα...σαν να ταν κάποιοι άλλοι που την αποτελούσαν!
Κι άλλοι σαν κι αυτόν το ίδιο ένιωθαν...ένιωθαν την ανθρωπότητα σαν κάτι μακρινό, που δεν αφορά τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά αλλά κάποιους άλλους κάπου πολύ μακριά απ' τους ίδιους.
Ω, πόσο όμορφα είναι τα ιδανικά της ανθρωπότητας που δεν εφαρμόζουν οι άνθρωποι βολεμένοι μέσα στον μικρόκοσμο της ψωραλέας ευτυχίας και ευημερίας του βασιλείου!


Αλήθεια, μέσα σ' έναν άκαρδο κόσμο ποιος νοιάστηκε για το συνάνθρωπο που βρέχεται, κρυώνει ή πεινάει, τον άνθρωπο- δέντρο,του οποίου βιάζεται καθημερινά η υπόσταση, με πολλούς και διάφορους τρόπους ακόμα και μέσα στο μικρό βασίλειο;

Κανείς, συλλογίστηκε, αφού η ανθρωπότητα είναι απέραντη και πολύ μακρινή, έξω απ' την αυλή του ανθρώπου...


"Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα"...

Όπου και να βρεθεί ο άνθρωπος, όπου κι αν ταξιδέψει, όση σοφία κι αν συλλέξει, χωρίς τα ιδανικά της ανθρωπότητας στις αποσκευές του, θα πεθαίνει...και θα πεθαίνει πολλές φορές, γιατί στο πρόσωπο των μελλοντικών θανάτων του ανθρώπου στην ιστορία το αίτιο θα είναι πάντα το παρελθόν , αφού τα ιδανικά δόθηκαν αντάλλαγμα στο άπληστο βασίλειο που δεν χορταίνει ποτέ όσα κι αν δώσεις, που δεν έχει καρδιά για να χτυπά , που είναι νεκρό από πραγματική ζωή και ευτυχία, οι οποίες έχουν εξοστρακιστεί στο περιθώριο.

Νεκροί για πάντα οι άνθρωποι χωρίς τις ιδέες και την ανθρωπιά τους, αλλά κάποιοι πιστεύουν ακόμα στην ομορφιά και έχουν ο ένας τον άλλον, έτσι δεν είναι; αναρωτήθηκε...


"Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες…
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο"...

Μοναξιά, ατέλειωτη μοναξιά και φόβος...

Μοναξιά, φόβος και αναμνήσεις μιας εποχής που πέρασε και πάει...αναμνήσεις πραγματικής ευτυχίας...σαν κι αυτής που ανθίζει στον "σκουπιδότοπο" του άπληστου βασιλείου. Εκεί καταλήγει ο,τι δεν ενσωματώνεται ασυζητητί στα "πρέπει" , εκεί καταφεύγει κάθε φωνή που επιμένει να κρατά τα ξεχασμένα απο πολλούς τα ιδανικά της ανθρωπότητας και να τα υπερασπίζεται όπως μπορεί.
Ένας "σκουπιδότοπος " που προσπαθεί ν' ανθίσει, να βρεί τρόπους ν' ακουστεί η φωνή του, να αφυπνίσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις, που ψάχνει να βρεί τρόπους και διέξοδο μέσα στο μεγάλο αδιέξοδο που τον περιβάλει και τον συνθλίβει με το βάρος του.



"Κοινωνικά απόβλητος" δηλαδή όποιος επιμένει, βαριά κουβέντα δεν είναι;
Ποιός προσπαθεί να μοιράσει τέτοιες ταυτότητες και ποιος θα πιστέψει πως έχει δίκιο όποιος το κάνει;
Είναι εύκολο άραγε να συμβεί κάτι τέτοιο και να βρει υποστηρικτές; Αναρωτήθηκε για μια ακόμα φορά βγαίνοντας στο μπαλκόνι του διαμερίσματος.

Τα φώτα της πόλης απλώνονταν κάτω απ' τα πόδια του και στη θέα τους από ψηλά τον έπιασε ένας ίλιγγος. Φαντάστηκε τον εαυτό του μόνο, μέσα στο χάος μιας άγνωστης πόλης να προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς εφόδια ...ανατρίχιασε, αλλά ίσως να έφταιγε η ψύχρα του απόβραδου.


"Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!"

Ανάσανε με δύναμη... ο αέρας είχε μια μυρωδιά βρεγμένου τσιμέντου ...

Στο διαπλανό διαμέρισμα κάποιος έπαιζε με την κιθάρα του ένα τραγούδι που κάποτε του άρεσε ...κάποτε, όταν ήταν νέος και πίστευε πως θα φέρει τον κόσμο αυτό στα μέτρα του, πριν να τον φέρει ο κόσμος στα δικά του.


Χαμογέλασε, μπήκε στο σαλόνι και έκλεισε με την μπαλκονόπορτα πίσω του στον κόσμο, μπαίνοντας ξανά στο δικό του....

...σιωπή....


"Δωσ' μου το χέρι σου
Δώσ' μου το χέρι σου"....



*Το ποίημα "Αλλά τα βράδια" είναι του Τάσου Λειβαδίτη..
Μουσική: Γιώργος Τσαγκάρης, απαγγέλει ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, τραγουδά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.
"Φυσάει"

Αλλο βελάκι, αλλο ραπανάκι...

Βρέχει...η μπαλκονόπορτα στο γραφείο είναι μισάνοιχτη, έτσι ώστε να βγαίνει στο μπαλκόνι το Στιφάδο και να χαζεύει τη βροχή.


Υποτίθεται πως οι γάτες σιχαίνονται το νερό, ο δικός μου πάντως δεν έχει τέτοιο θέμα...αντιθέτως, του αρέσει να κάθεται στο μπαλκόνι και να βρέχεται.

Θυμάμαι όταν ήταν πιο μικρός, ήταν δεν ήταν μήνας που τον είχα μαζέψει απ' τα σκουπίδια, Μάιος μήνας συγκεκριμένα, ένα ξημέρωμα Σαββάτου που έβρεχε καταρρακτωδώς, στεκόμασταν και οι δυο έξω στο μπαλκόνι και χαζεύαμε τ' αστραπόβροντα και τον κατακλυσμό.

Όμορφα ήταν...


Δεν γράφω συχνά ...δεν είναι πως βαριέμαι, αλλά να...δεν ξέρω τι έχω πάθει και κάθε φορά που θα ρθω εδω για να γράψω, όλο το παρελθόν θέλω να εξιστορώ ...σαν το "τώρα" να μην υπάρχει , σαν να μην συμβαίνει τίποτα αξιόλογο όλο αυτό τον καιρό. Ίσως και να μην συμβαίνει βέβαια κάτι άξιο αναφοράς από συναισθηματική άποψη. Μπορεί όμως και να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.


Χμμμμ.....η μικρή διακοπή για μια τηλεφωνική συνομιλία μ' ένα φίλο μ' έβαλε σε σκέψεις...υπό άλλες συνθήκες με όσα άκουσα και με την...επιπόλαιη προσέγγιση σ' ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως αυτό που επιχειρήσαμε ν' αναλύσουμε κανονικά θα έπρεπε να με είχε βγάλει απ' τα ρούχα μου!
Παρ' όλα αυτά προσπάθησα να εξηγήσω κάποιες παραμέτρους που παίζουν ένα σημαντικό ρόλο και που δεν μπορείς να τις παραβλέψεις, ειδικά όταν επηρεάζουν ολόκληρη την οικογένειά σου.
Δεν ξέρω, αλλά αυτό το "ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν" μου κάθεται λίγο βαρύ...σαν μουσακάς που τον έφαγα αργά ένα αυγουστιάτικο βράδυ και μετά ξεράθηκα στο ύπνο, με αποτέλεσμα να υποφέρω στον ύπνο μου από βαρυστομαχιά ...κάπως έτσι.


Μέσες -άκρες κατάλαβα που το πήγαινε ο φίλος μου βέβαια, αλλά μακάρι να μπορούσαμε να λέμε πάντα την κατάλληλη κουβέντα όταν πρέπει, αντί να κάνουμε την καρδιά του άλλου περιβόλι έτοιμο να υποδεχτεί ραπανάκια για φύτεμα.

Κι επειδή δεν έχω όρεξη να φυτέψω ραπανάκια στο περιβόλι, λέω να πάω να φτιάξω ζεστό μυρωδάτο γαλλικό καφέ, να χουχουλιαστώ κάτω απ' την κουβερτούλα μου και να διαβάσω.

Τώρα αν μου 'ρθει διάθεση για..."φύτεμα" αργότερα, θα φυτέψω τίποτα βελάκια με βεντούζες στην οθόνη της τηλεόρασης καθώς θα βλέπω ειδήσεις. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα, εκτονώνει ευχάριστα :-)

Αυτά για την ώρα.

Φιλιά διαγωνίως.

Στη ρωγμή του χρόνου....

Ο χρόνος που ρέει , που δε γερνάει, που μένει αιώνια νέος, ενώ η επίδρασή του είναι μετρήσιμη και εμφανής σε κάθε ζωντανό οργανισμό και σε όσα άλλα περιβάλλει στην άυλη και ατέρμονη αγκαλιά του, σήμερα θα κάνει μια μικρή επανεκίνηση ...ανθρώπινη εφεύρεση η μέτρηση του χρόνου...άλλο όμως μέτρηση και άλλο αίσθηση του χρόνου...διαφέρει σε κάθε ζωντανό πλάσμα και κυρίως, διαφέρει απο άνθρωπο σε άνθρωπο.

Ο χρόνος είναι σχετικός, περνάει ανάλογα με το πως περνάς και συ, ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι έχουμε την τάση να τον φορτώνουμε με πολλά επίθετα όπως , πανδαμάντωρ, γιατρός, κριτής, αμείλικτος, χαμένος κλπ.


Σήμερα στις 12 το βράδυ, αυτή τη...μαγική ώρα, μια ρωγμή του χρόνου μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, μοιαζει για λίγο σαν ενα μικρό κενό ....

Ένα μικρό κενό στο χρόνο που θα πλημμυρίσει και θα γεμίσει από ευχές, αγκαλιές κι ελπίδα ...αν κάνεις ησυχία ίσως ν' ακούσεις ένα απαλό θρόισμα γύρω σου ...η ρωγμή χάνεται σταδιακά και όλες οι σκέψεις και οι ευχές μας κλείνονται στην αγκαλιά του ανανεωμένου χρόνου που έφτασε φρέσκος και ορεξάτος.

Έτσι θα γίνει και απόψε στις 12....το στρογγυλό 2010 θα μεταμορφωθεί σε ψηλόλιγνο 2011.

Ευθυτενές και αρκετά αυστηρό μοιάζει να ναι αυτό το νέο έτος, είναι η αλήθεια. Αλλά αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα, αφού ο χρόνος έχει άμεση σχέση, όπως έλεγα και παραπάνω, με τον άνθρωπο και τις σκέψεις που κάνει για το χρόνο.



Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σκέφτομαι τι ευχές να κάνω την ώρα που η ρωγμή είναι παρούσα για να τις αγκαλιάσει ο μεταμορφωμένος χρόνος που θα ρθει και κάθε χρόνο δυσκολεύομαι...ίσως γιατί εύχομαι νοερά κάθε μέρα το πρωί που σηκώνομαι για να ξεκινήσω την προετοιμασία για την εκπομπή...την ώρα που κλείνω την πόρτα και κατεβαίνω τις σκάλες, την ώρα που περπατάω στο δρόμο...νομίζω πως είναι μια παιδική συνήθεια που ξέμεινε μέσα μου, σαν κουσούρι...να εύχομαι και να ονειρεύομαι...μοιάζει αυτόματη η διαδικασία τόσο, που δεν την καταλαβαίνω και η ίδια!


Ξέρω πως οι ευχές δεν αρκούν...ο χρόνος δεν μπορεί να διεκπεραιώσει τίποτα αν ο άνθρωπος δεν συντονιστεί κατάλληλα και δεν τολμήσει να να κάνει ο,τι ονειρεύεται. Συγκυριακά ο χρόνος θα φανεί αρωγός , φιλικά προσκείμενος ή και εχθρός...την τόλμη όμως θα τη σεβαστεί και θα ανταποδώσει με την πρώτη ευκαιρία, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την τύχη να ευνοεί τους τολμηρούς.

Αυτό κάνει τη ζωή να μοιάζει περιπέτεια, να γεμίζει εικόνες και ενέργεια τόσο, που ο χρόνος περνά σε δεύτερη μοίρα και μετριάζεται ο φόβος μας γι' αυτόν.


Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά βιώσαμε την απώλεια...ολα γύρω μοιάζει να βουλιάζουν στο τέλμα του καιρού και των συνθηκών , ολα μοιάζουν σκοτεινά και μίζερα, σαν να τα σκέπασε ένα βαθύ σκοτάδι κι η αυγή που θα φέρει το φως είναι ακόμα μακριά.
Κάποιοι λένε πως το "πάρτυ" τέλειωσε, μα εγω πιστεύω πως το "πάρτυ" τώρα αρχίζει κι είμαστε όλοι καλεσμένοι.Γι' αυτό πρέπει να συστηθούμε απ' την αρχή, πρώτα στον εαυτό μας και μετά ο ένας με τον άλλο.


Όποιος κάνει "πάρτυ" καλό είναι να έχει υπολογίσει τον αριθμό των καλεσμένων και οι καλεσμένοι καλό θα είναι, αντί να κάθονται στις γωνιές με το ποτό στο χέρι μόνοι ή με δυο τρείς που γνωρίζονται κάνοντας πηγαδάκι μεταξύ τους, να γνωριστούν με όσους περισσότερους απ' τους παρευρισκόμενους μπορούν, για να γίνουν όλοι μια μεγάλη παρέα. Έτσι το κέφι θα ναι πιο δυνατό και το "πάρτυ" θα έχει μεγάλη επιτυχία!!!

Τι λέτε; Χορεύουμε; ;-)


Ας φοβηθούμε λιγότερο αυτή τη χρονιά αδέρφια και ας τολμήσουμε περισσότερο να ζήσουμε κι όχι να αγκαλιάσουμε το πρόσωπο του τέρατος για να μπορούμε να το αντέξουμε!



Σας εύχομαι ο,τι έχετε ανάγκη περισσότερο να πραγματοποιηθεί, ει δυνατόν, με την πρώτη ανάσα του νέου χρόνου που θα θαμπώσει τα κρύσταλλα του χειμώνα!

Και του χρόνου μαζί, γεροί , δυνατοί, τολμηροί κι αγαπημένοι!

Venceremos!

Φιλιά διαγωνίως

Η ακαλάντιαστη....

Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου...ο χρόνος κυλάει διαβάζοντας περσινές αναρτήσεις και ακούγοντας μουσική...διάφορα τραγούδια και ορχηστρικά μέρη, ανάμεικτα με χριστουγεννιάτικα "κλασσικά' και μη.....ωστόσο δεν νιώθω καμία χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα να πλανάται , ούτε γύρω μου, ούτε μέσα μου...σκέφτομαι πως αυτό μπορεί να γίνει αύριο ή ανήμερα της γιορτής...μπορεί... μπορεί και οχι.



Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα λάτρης των Χριστουγέννων...όσο πήγαινα σχολείο, ναι, μου άρεσαν! Είχα την ευκαιρία για δεκαπέντε μέρες να βρεθώ με την οικογένεια μου, όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι, να πάω βόλτα στη θάλασσα και να μαζέψω κοχύλια μες το καταχείμωνο-ναι, είχε σωστό χειμώνα τότε, όχι ξενέρωμα όπως τώρα- να την αράξω στον αχυρώνα χαζεύοντας τα περαστικά ποντίκια και εξημερώνοντας γάτες, ν' ακούσω ραδιόφωνο σκεπασμένη ως απάνω με πολλές βαριές κουβέρτες κι ενα φακό να τον ανάβω κατα διαστήματα και να σκέφτομαι διάφορα φανταστικά σενάρια με το παιδικό μου μυαλό και άλλα πολλά που, δεκαπέντε μέρες, δεν έφταναν, αν υπολογίσεις και τις απαραίτητες σκανταλιές που υπήρχαν στο ..."πρόγραμμα".
Κάλαντα δεν είπα ποτέ μου στ' αλήθεια...ίσως από συστολή να τραγουδήσω μπροστά σε άλλους -ευτυχώς το ξεπέρασα μετά- αλλά και από μια περίεργη αποστροφή που είχα έμφυτη στο να μου δίνουν χρήματα, ενώ δε μ' άφηναν να ολοκληρώσω καν το τραγούδι που ξεκινούσα!


Μια φορά θυμάμαι ακολούθησα απο "απόσταση ασφαλείας" μια παρέα παιδιών που έλεγε τα κάλαντα απο σπίτι σε σπίτι παρατηρώντας την...παράσταση, αλλά και τις αντιδράσεις των νοικοκυραίων.....πλάκα είχε, αλλά δε με συγκίνησε το γεγονός !
Άσε που η ποσότητα των κουραμπιέδων και των μελομακάρονων μου έφερνε μια αναστάτωση στο στομάχι -ειδικά οι κουραμπιέδες- και δε μ' εψηναν σαν "καλαντικό" δόλωμα! Αν ήταν τηγανίτες με μέλι ή λουκουμάδες μπορεί και ν' άλλαζαν τα πράγματα τότε...ποιος ξέρει!


Τελικά η συστολή και η αποστροφή που αναφέρω παραπάνω νίκησαν και έμεινα "ακαλάντιαστη" μέχρι το 1999, που μαζί με ξαδέρφια και φίλους, κατεβήκαμε στα μουλωχτά στους δικούς μου στην εξοχή μαζί με μια κιθάρα...κάναμε πρόβα όλοι μαζί μέσα στο αυτοκίνητο τα κάλαντα και όταν πλησιάσαμε στο φωταφωγημένο σπίτι, σβήσαμε φώτα και μηχανή και, κάνοντας όσο πιο αθόρυβα μπορούσαμε, βγήκαμε απ' το αυτοκίνητο.
Και τότε μέσα στην ησυχία της νύχτας, ξαφνικά, ακούστηκε ενα θορυβώδες και χαμογελαστό κάλαντο, που ράγισαν κι οι πέτρες!
Βγήκαν όλοι στη βεράντα γελώντας κι αν μπορούσε να διακτινιστεί ενας θείος μου με τον οποίο μιλούσε εκείνη την ώρα η μάνα μου στο τηλέφωνο και να ρθει απ' την Αθήνα στη Νάξο, θα το είχε κάνει!!! 'Ακουσε τον χαρμόσυνο σαματά και ζήλεψε που δεν ήταν μαζί μας.

Τζάκι, ψητό στα κάρβουνα, σπιτικό κρασί και το γλέντι που ακολούθησε μετά, δεν περιγράφεται με λόγια!
Στο τραγούδι, μέχρι τελικής πτώσης, η γνωστή "ακαλάντιαστη" και όλοι οι υπόλοιποι βεβαίως, με την αδερφή μου να παριστάνει ανεβασμένη πάνω σε μια καρέκλα τον μαέστρο!


"Αυτές είναι γιορτές, οχι μπούρλες" έλεγε ο πατέρας μου και γέλαγαν-στην κυριολεξία- τα μουστάκια του... και δώσ' του παραγγελιές ο πατήρ και δωσ' του να τραγουδάει η κόρη ...και να πειράζουμε τη γιαγιά πως "το τσούζει" και αυτή να ξεσπαθώνει λέγοντας πως "το κόκκινο κρασί βάζει δύναμη στα κόκαλα" !

("και ν' αφήσουμε τις μπούρδες" ε, γιαγιά; ) :-)



Χαζεύω τις φωτογραφίες καμιά φορά και γελάω μόνη μου. Λες και πέρασε αιώνας από τότε...ύστερα ήρθε το "φευγιό" της γιαγιάς, του Φάνη και μετά η δική μου αναχώρηση στη Θεσσαλονίκη...τέτοιες γιορτές δεν ξανά- κάναμε απο τότε...πάντα κάτι μας λείπει όσο καλά και να περνάμε....λείπουν αγαπημένα πρόσωπα που συμμετέχουν νοερά από το στατικό πλάνο μιας φωτογραφίας πάνω στο τζάκι, εποπτεύοντας το μεγάλο τραπέζι της κουζίνας ή ξεπηδούν από τις ομοιότητες των προσώπων των απογόνων...μια αδιόρατη γκριμάτσα, ένα βλέμμα, μια ατάκα κι αμέσως ψάχνεις το πρόσωπο που λείπει, υψώνοντας το ποτήρι σου βουβά και χαμογελώντας στην φωτογραφία.


Επιστροφή στο σήμερα....

Καμία διάθεση να γράψω για το "σήμερα" πραγματικά...ίσως γιατί οι υποχρεώσεις μου με κάνουν να το νιώθω πολύ έντονα...ίσως γιατί η νοσταλγία θέλω να κρατήσει λίγο ακόμα και ν' αφεθώ στις αναμνήσεις...ίσως γιατί ο,τι ζω τώρα είναι πολύ πρόσφατο και με πολλές "γωνίες", χωρίς την άχνη ζάχαρη και την στρογγυλάδα του κουραμπιέ, που εξακολουθώ να μην συμπαθώ, αλλά μ' αρέσει που είναι τυλιγμένος στη λευκή, γλυκιά του αθωότητα προσπαθώντας να με πείσει πως τρώγεται ευχάριστα!
Πολλά μπορεί να μου αναστέλλουν τη διάθεση για την επιστροφή στη διήγηση του σήμερα...παρ' όλα αυτά, όπως λέει και το τραγούδι, "Θ' ανατέλλω"...και θα επιστρέφω απ' το χθες στο σήμερα, μέχρι κι αυτό να μεταμορφωθεί σε χθες απ' το καινούργιο αύριο που ανυπομονεί....



Καλήν εσπέραν σύντεκνοι
κι αν είναι ορισμός σας
ένα καινούργιο αύριο
ας μπει στο σπιτικό σας!

Ενα αύριο όπως το θέλετε...όπως το φαντάζεστε ...

Χρόνια καλά και πολλά, καλή δύναμη αδέρφια!!!

Λυγίζουμε, αλλά δε σπάμε...επανερχόμαστε με περισσότερη δύναμη, πίστη και πείσμα!

Φιλιά διαγωνίως

[ Download ]

Κάτι πρέπει να γίνει...

Όταν το μέσα σου δε συμφωνεί μ' αυτό που υπάρχει έξω απο σένα, κάτι πρέπει να γίνει.
Όταν νιώθεις πως θέλεις να "σκάσεις" χαμόγελο αλλά κάτι βαραίνει την καρδιά σου και δεν μπορείς , κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν σου λένε πως έχεις τη ζωή μπροστά σου και πως αυτή είναι ωραία, αλλά εσύ νιώθεις την ασχήμια να σε ζώνει απο παντού, κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν οι γύρω σου είναι μουντοί, μουγκοί, θλιμένοι κι η απόγνωση που νιώθουν γίνεται θηλιά γύρω σου κι εντός, κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν μιλάς τη γλώσσα της λογικής και αυτοί σου απαντούν στη γλώσσα των οικονομικών στατιστικών, δικής τους έμπνευσης, κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν σου ζητούν να σωπαίνεις και να φοβάσαι, αλλιώς κινδυνεύει η πατρίς και το έθνος με αφανισμό και χρεωκοπία , κάτι πρέπει να γίνει.


Όταν με το στανιό σου ζητούν να γίνεις σύμμαχος και επαίτης του αυτονόητου, όταν εξασκούν ποικιλόμορφα τη βία και την εξουσία πάνω σου για το καταλάβεις, κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν σου ζητούν να κάτσεις μαζί τους στο τραπέζι για να φάτε μαζί τις σάρκες σου, κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν η αλήθεια είναι το σκουπίδι, αλλά το ψέμα και η σιωπηρή συναίνεση στο αίσχος, χρυσός, τότε κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν ο έρωτας και η σχέσεις δηλητηριάζονται απ' την καθημερινότητα που σου προσφέρουν, στο όνομα της καριέρας και της κοινωνικής, τάχα μου, καταξίωσης, κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν τα παιδιά σου δεν μπορούν να σε χαρούν γιατί είσαι πτώμα και συ δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί τα έκανες, κάτι πρέπει να γίνει.


Όταν ο αέρας που υπάρχει δε σου φτάνει και είναι δηλητήριο κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν σε προστατεύουν την υγεία σου διαβρώνοντας την ψυχή σου κάτι πρέπει να γίνει.

Όταν σου καταστρέφουν λίγο-λίγο τη συνείδηση και σε αποκοιμίζουν γλυκά με τον φόβο κάτι πρέπει να γίνει.


Κάτι πρέπει να γίνει...πέρα απο εγωισμούς, κόμματα, χρώματα κι αρώματα. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε και το μόνο που μένει να σωθεί για να βοηθήσει και τα υπόλοιπα είναι η αξιοπρέπειά μας αδέρφια...



Γι' αυτή την αξιοπρέπεια που μ' έφερε σώα και αβλαβή μέχρι εδώ χωρίς να ματαιώσει τα όνειρά μου, χωρίς να δηλητηριάσει την ψυχή και το μυαλό μου, γι' αυτήν θα κατέβω στον δρόμο σήμερα. Για ν' έχουν ελπίδα και τα υπόλοιπα να ζήσουν και ν' αναπνεύσουν ...

Όλοι μαζί στο δρόμο αλληλέγγυοι με την καρδιά να χτυπά στον ίδιο ρυθμό...όσες φορές χρειαστεί και με όποιο κόστος.

Άλλο ποιοί "είμαστε", άλλο τι "έχουμε"...ο,τι "έχουμε" μπορεί να το χάσουμε ανά πάσα στιγμή...αυτό που "είμαστε" όμως το κουβαλάμε μαζί μας και δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

"Ρομαντική" με είπες... ε, ναι και λοιπόν τι;; Άλλαξε ποτέ ο κόσμος με νούμερα προς το καλύτερο...;;; Μήπως τον άλλαξε ποτέ η ψυχρή λογική;;;


Φιλιά διαγωνίως.